Geschiedenis vooraf
In 1073 deed Paus Gregorius VII een eerste oproep aan de westerlingen "hun leven voor de verlossing van hun broeders
te wagen".
|
De keizer Alexis I Comnemnus van Byzantium (Constantinopel) riep in 1095 de hulp in van Paus Urbanus II om de Seldjoeken te verdrijven. Paus Urbanus II, een vurige kruistochtprediker, ging hier direct op in omdat hij hierin mogelijkheden zag voor zijn eigen machtspositie.
Deze Seldjoeken, Turkse nomadenvolkeren, hadden zich in de loop van de tijd tot de Islam bekeerd. Met name was zijn
strategie gericht, op het uiteindelijk in bezit nemen van Jeruzalem. Dat zou zijn macht als Paus sterker maken. De Paus
kon de kruisvaarders beloven dat ze van de kruistocht een beter mens zouden worden. Dat je zonden zouden worden vergeven
en dat je van een plaats in de hemel verzekerd was.
Een leger uit vele landen, onder de vlag van het kruis, gingen de byzantijnen helpen. Echter de verschillende aanvoerders
hadden geen vertrouwen in elkaar, waardoor er grote verliezen werden geleden. Ook de Lombarden, *1., maakten deel uit van
de ruim 60.000 strijders, vrouwen en kinderen. Bejaarden en pelgrims niet meegerekend. Zij hadden veel te verduren van de
Turkse aanvallers.
*1. Vanwege een conflict met Hendrik IV van Duitsland met de Paus, namen de Duitsers niet deel aan deze eerste kruistocht. Opmerkelijk is hierbij dat Koenraad-1101-, de zoon van Hendrik IV, zijn vader was afgevallen en zich in Italië liet kronen als Koning der Lombarden.
In de zomer van 1097 trok men door Anatolië,een groot gebied in midden Turkije, langs een droge zoutwoestijn richting Edessa -Urfa-, boven de noordgrens van Sirië en ten oosten van de Eufraat. Deze stad, gelegen in een steppenlandschap, heeft een rijk historische achtergrond en vormde een belangrijk steunpunt voor de kruisvaarders op de weg naar Jeruzalem. Boudewijn van Bouillon, broer van Godfried, richtte hier een eigen domein in. Na maanden van strijd werd in 1098 Antiochië *2, nu Antakya, ingenomen, waar de Christenen bloedig wraak namen en afschuwelijke orgiën aanrichtten.
*2. De Normandiër Bohemund Van Tarente -zoon van Robert Gruiscard- stichtte tegen de afspraken in een zelfstandig vorstendom Antiochië, ten oosten van Sirië en ten noorden van Libanon en Israël. Thans is Antakya, het rijke en beroemde antieke Antiochië, een levendige stad, maar zonder de praal van vroeger. Oorlogen en aardbevingen hebben er danig huis gehouden.
Ten koste van alles werd het grote doel Jeruzalem bereikt. Met de moed der wanhoop werd er gevochten en op 14 juni 1099 werd Jeruzalem binnen getrokken. De prijs hiervoor was enorm. Vele gruwelijkheden en bloedbaden zijn er door de christenen *3, aangericht.
*3. Daarna volgde er nog een tweede, een derde en een vierde kruistocht, welke uiteindelijk minder succesvol voor de kruisvaarders werden.
De feitelijke situatie voor de verovering van 14 juni 1099 was, dat de christenen al vanaf 638 van de moslims ongestoord in Jeruzalem mochten wonen en dat de veiligheid voor hun leven, bezit en kerk werd gegarandeerd. Na de verovering van Jeruzalem in 1099, was deze stad weer Christelijk, maar de andere christenen, Grieks-orthodox, Georgisch, Armeens e.a. mochten in de Heilige Grafkerk geen diensten houden. *4.
*4. Naar onze tijd gekeken, valt op dat ook nu nog kruistochten -zoals de Navo in de Balkan- worden gehouden en dat er in onze samenleving regelmatig sprake is van zinloos geweld. Maar ook in de houding van West-Europese landen naar het Islamitische bevolkingsdeel is eigenlijk niet veel veranderd.
Ook in het begin van onze jaartelling, 46 N.Chr., speelde Antiochië een centrale rol. Antiochië werd het Centrum van de nieuwe beweging Messianist (Jesus, de Jood, aan het begin van het Messiaanse tijdperk) of Christen; waarbij Paulus als stichter van het Christendom een centrale figuur was. Daarbij wendde Paulus zich tot het Romeinse Rijk en niet tot de wereld van Jacobus.Hij keerde het Palestijnse jodendom de rug toe. En het uitzonderlijke in wereldhistorisch opzicht is, dat hij zich hiermee van Azië naar Europa wendde.